خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دل چو سنگدلانی به مهربانی سُستز عهد دور به غایت، به دلریایی چُست
۲
به جست و جوی تو عمر عزیز کردم صرفبه اختیار جدایی ز ما نباید جُست
۳
نمی‌رود ز مقابل نهال قامت دوستخیال قد چو سروت ز دیدهٔ ما رُست
۴
گزید بر من بیچاره دلبری دیگروفا نکرد و دو چشم از حیا و شرم بشَست
صفحهٔ ۱ از ۲