خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبرم از روی تو ای دلبر فتّان تلخستدرد دوری تو ای دوست چو درمان تلخست
۲
لب لعل تو چه گویم چو شکر شیرینستطعم ایام فراق رخت ای جان تلخست
۳
دست امّید دلم چون به گریبان نرسیدچه کنم باز رها کردن دامان تلخست
۴
ندهم پند حکیم از سر دانش زیراکنشنوم پند تو در بند بتان کان تلخست
صفحهٔ ۱ از ۲