خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتاب رخ آشکاره کندجگرم ز اشتیاق پاره کند
۲
از پس پرده روی بنمایدمهر و مه را دو پیشکاره کند
۳
شوق رویش چو روی پر از اشکروی خورشید پر ستاره کند
۴
لعل دانی که چیست رخش لبشخون خارا ز سنگ خاره کند
صفحهٔ ۱ از ۴