خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمانی زلف را بندی کندبا دل آشفته پیوندی کند
۲
بس دل و جان را که زلف سرکششاز سر مویی زبان‌بندی کند
۳
لب گشایدتا ببینم وانگهییاریم چون آرزومندی کند
۴
هر دو لب بربندد آرد قانعمگر به یک قندیم خرسندی کند
صفحهٔ ۱ از ۲