خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سهی سرو مرا بالا بلندسترُخش چون آتش و لبها چو قندست
۲
رُخش چون آتش است و لب پر از قندبر آن آتش دل و جانها سپندست
۳
در آن زلفین پیچاپیچ یارمدل مسکین چو مرغی پای‌بندست
۴
خم طاق دو ابرویش کمانستسر زلفین پر چینش کمندست
صفحهٔ ۱ از ۲