خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سهی سرو مرا بالا بلندستلب جان بخش او خوشتر ز قندست
۲
منم در عشق او نالان همانانمی‌داند شب هجران که چندست
۳
کسی داند درازی شب هجرکه در زلف دلارامی به بندست؟
۴
دل مسکین من در بام و در شامبه نار هر دو رخسارت سپندست
صفحهٔ ۱ از ۲