خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به درد عشق تو درمان نه درخورستزان رو که درد هجر تو جانا جگر خورست
۲
درخور نیافت مهر رخت را دل ضعیفلیکن مرا وصال تو ای دوست درخورست
۳
آن حسن و شکل و شیوه که در دلبر منستدر ماه نیست ممکن و آن هم نه درخورست
۴
از سر برون نمی‌رود از دیده‌ام خیالآن شور عشق روی تو ما را که درخورست
صفحهٔ ۱ از ۳