خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را به قد سرو تو ای دوست نیازستهرچند تو را با من مسکین سر نازست
۲
حال دل خود با که بگویم بجز از بادکاو سوختگان را به کرم محرم رازست
۳
احوال دل سوخته هم باد بگویدکاین دیده همه شب ز غم عشق تو بازست
۴
ورنه که رساند ز من خسته پیامیکاین غمزده از هجر تو در سوز و گدازست
صفحهٔ ۱ از ۲