خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا با یار ما گو کایت چه ننگستچرا بی موجبی با ما به جنگست
۲
ببردی نام و ننگم ای دل و دیندل ما را چه جای نام و ننگست
۳
به خاک ره نشستم و آن عجب نیستچو ما را پیش تو این آب و رنگست
۴
چرا باری ز وصلت ای دلارامچو میمِ آن دهن روزیم تنگست
صفحهٔ ۱ از ۳