خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل من در سر زلفت به دامستبه عشقت خواب در چشمم حرامست
۲
هوای زلف تو پختم خرد گفتکه این اندیشه از سودای خامست
۳
کسی کاو بر رخ خوبت نگارانه عاشق گشت همچون من کدامست؟
۴
به باغ جان ما هر سرو آزادبه پیش قامتت بر وی قیامست
صفحهٔ ۱ از ۳