خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو را قامت چو سرو بوستانستچو رویت کی گلی در گلستانست
۲
ز شوق آن رخ همچون گل توز دستانها به بستانها فغانست
۳
ز زلفین تو خرسندم به بوییکه آرام روان خستگانست
۴
خبر داری که از درد فراقتسرشک دیده‌ام بر رخ روانست
صفحهٔ ۱ از ۳