خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بتی کاو بس عجب شیرین زبانستدل از من بستد و در بند جانست
۲
نگاری کاو به رخ ماهی تمامستمهی کاو بر سر سرو روانست
۳
ربود از من دل و رویش ندیدماز آنم خون دل بر رخ روانست
۴
مسلمانان ز دلدارم بپرسیدچرا همچون پری از من نهانست
صفحهٔ ۱ از ۳