خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تا در تنم پیوند جانستغم عشقش میان جان نهانست
۲
ز درد هجر آن سرو سمن‌بویسرشک دیده‌ام بر رخ روانست
۳
دلم بربود و بر خاک ره انداختنمی دارد نگاهش مشکل آنست
۴
گذاری گر فتد بر بوستانمدو چشمم سوی آن سرو روانست
صفحهٔ ۱ از ۳