خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکندتن به جای خرقه چون پروانه جان می‌افکند
۲
گر بود غوغای عشقش بر کنار عالمیدل ز شوقش خویشتن را در میان می‌افکند
۳
زلف او صد توبه را در یک نفس می‌بشکندچشم او صد صید را در یک زمان می‌افکند
۴
طرهٔ مشکینش تابی در فلک می‌آوردپستهٔ شیرینش شوری در جهان می‌افکند
صفحهٔ ۱ از ۳