خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانستم که اهلیت گناهستو یا این ره که می پویم چه راهست
۲
ز جور روزگار و طعن دشمنجهان پیش جهان بینم سیاهست
۳
نه هر مردی تواند کرد مردیسواری شیر دل پشت سپاهست
۴
کسان را بر در هرکس پناهستمرا بر درگه لطفش پناهست
صفحهٔ ۱ از ۳