خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی کز زلف تو عالم چو شب بودسر مویی نه طالب نه طلب بود
۲
جهانی بود در عین عدم غرقنه اسم حزن و نه اسم طرب بود
۳
چنان در هیچ پنهان بود عالمکه نه زین نام و نه زان یک لقب بود
۴
بتافت از زلف آن روی چو خورشیدکه گفت آن جایگه هرگز که شب بود
صفحهٔ ۱ از ۳