خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس باد صبا بیش معنبر بوییستاینچنین نکهت جان‌بخش هم از گیسوییست
۲
بوی آن موی به هر سو که گذر خواهد کردسوی آن بوی شو ای دل که چه بس خوش بوییست
۳
چشم سرمست و سر زلف تو بس آشفته‌ستلاجرم فتنه و آشوب تو در هر کوییست
۴
نه به تنها من اسیر سر زلفین تواَمهر که بینی به جهان در طلب مهروییست
صفحهٔ ۱ از ۳