خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پشتم ز غم بار فراق تو دوتا گشتامّید شب وصل تواَم جمله هَبا گشت
۲
هرگز به سر کوی نگاری نرسیدمتا مرغ دل خستهٔ ما گرد هوا گشت
۳
یکتا شدم اندر غم عشق تو نگارابر روی تو تا زلف سمن‌سات دو تا گشت
۴
آن قد دلارای که صبر از دل ما بردبالاش نگویید که آن عین بلا گشت
صفحهٔ ۱ از ۳