خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را چو از نظر قد سرو روان برفتخون دل از دو دیدهٔ جانم روان برفت
۲
تا آن قد چو سرو برفت از نظر مراجان رفت از بر من و در پی روان برفت
۳
بعد از هزار وعده نیامد دمی برمننشست یک زمان بر ما، در زمان برفت
۴
هرچند لابه کردم و گفتم دمی مرونشنید قول ما و چو تیر از کمان برفت
صفحهٔ ۱ از ۳