خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راست گویم مُرْوَت از عالم برفتشرم از چشم بنی آدم برفت
۲
هم کم و بیشی وفا در خلق بودآن نشد بیش این زمان و کم برفت
۳
همدمم غم بود اندر هجر توشکر کز وصل تواَم همدم برفت
۴
ای بسا دردی که بودم از غمتیافتم وصل ترا دردم برفت
صفحهٔ ۱ از ۲