خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنرا که ز وصل او نشان بوددل گم شدگیش جاودان بود
۲
آری چو بتافت شمع خورشیدگر بود ستاره‌ای نهان بود
۳
نتواند رفت قطره در بحرچون بحر به جای او روان بود
۴
بحری که اگرچه موج‌ها زداما همه عمر همچنان بود
صفحهٔ ۱ از ۵