خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سر زلفش دلم سودا گرفتوز دو لعلش آتشی در ما گرفت
۲
قامت آن سرو آزاد از چه رویسایهٔ لطف از سر ما واگرفت
۳
چون بدیدم قامتش را در زماندل هوای آن قد و بالا گرفت
۴
بی گناهم لطف فرمای و مگیرای عزیزم بیش از این بر ما گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳