خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آتش بیداد که بالا گرفتشعلهٔ آن در دل خارا گرفت
۲
زآنکه دل سنگ به حالم بسوختآتش جور تو که در ما گرفت
۳
زآنکه همه کار جهان بر خطاستکار جهان بین که چه یغما گرفت
۴
سایهٔ حق بود، چرا بی سببسایهٔ الطاف ز ما برگرفت
صفحهٔ ۱ از ۲