خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم برفت و سر دست آن نگار گرفتقرار در سر آن زلف بی قرار گرفت
۲
به چین زلف تو پیچید و در خطا افتادوطن کنون دل مسکین در آن دیار گرفت
۳
ز حال زار من خسته‌اش نیاید یادکدام دل که هم آن لحظه خوی یار گرفت
۴
چو زلف خویش پریشان کند مرا احوالمگر طریق جفا هم ز روزگار گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳