خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که مملکت دیده‌ام خیال گرفتز صحبت شب هجران مرا ملال گرفت
۲
از آن دو چشم جهان خیره گشت از رویتکه آفتاب جهان نور از آن جمال گرفت
۳
نگار شوخ من اندر فراق می‌کوشداز آن جهت شب وصلش چنین زوال رفت
۴
مه دو هفته چو طاق دو ابروان تو دیدز غم بکاست چنین شیوهٔ هلال گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳