خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حکایتیست که با کس نمی‌توانم گفتحدیث عشق تو دُرّیست می‌نیارم سفت
۲
ز صبر طاق شدم همچو طاق ابرویتبه درد و نالهٔ هجرانت تا که گشتم جفت
۳
گرم قرار نباشد به هجر نیست عجبمیان آتش سوزان بگو که یارد خفت
۴
به هر بلا و ستم کز غمت رسید به دلبداد ترک سر و جان و ترک عشق نگفت
صفحهٔ ۱ از ۳