خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قسم خوردم نگارینا به رویتپس آنگه بر دو زلف و خال و مویت
۲
به طاق ابروان و چشم مستتبه زلف و عارض پر رنگ و بویت
۳
به زلف سرکش عاشق‌فریبتبه فرقت تا قدم زآن خلق و خویت
۴
به آب لعل شیرین شکربارکه از جان تشنه‌ام بر خاک کویت
صفحهٔ ۱ از ۲