خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد ار تو ز لطفم کنی زمانی شادجهان کنی دگر از وصل خویشتن آباد
۲
گذشت داد من از حد برون ز دست غمتبده مراد دلم بیش از این مکن بیداد
۳
اگر به کلبه احزان ما دهی تشریفهزار جان عزیزم فدای جان تو باد
۴
مرا سریست بر آن آستان و می دانیفدای راه تو کردیم و هرچه باداباد
صفحهٔ ۱ از ۲