خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا لطافت گل را ببین به وقت صبوحکه تا ز خوف بیاسایدم زمانی روح
۲
به وقت گل دل خود را مدار تنگ ز غمیقین بدان که درین موسمست عین فتوح
۳
بسان بلبل شوریده دل ز بیم فراقهزار ناله برآرم من از دل مجروح
۴
به صبح در چمن گل شدم به گل گفتمبه مدح روی تو مادح منم تویی ممدوح
صفحهٔ ۱ از ۲