خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار ناله ز دست فراق و صد فریادکه کند خانهٔ صبرم ز بیخ و از بنیاد
۲
به خون دیده‌ام آمیخت خاک راهش رانکرد رحم بر این اشکهای مردم زاد
۳
صبا پیام من خسته سوی جانان بربگو که چند به غمخواریم شوی دلشاد
۴
ببرد آب رخم آتش فراق رُخشچو خاک راه مرا تا به کی دهی بر باد
صفحهٔ ۱ از ۳