خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب لعلت ز جهانی دل و جان می‌طلبددل و جان را چه محل هر دو جهان می‌طلبد
۲
چون قد سرو روانت بخرامد به چمندر نثار قدمش روح و روان می‌طلبد
۳
بلبل جان من از شوق گل رخسارتگل به بستان جهان نعره زنان می‌طلبد
۴
ز جفای تو نگارا دلم از جان بگرفتهمچنان دولت وصل تو به جان می‌طلبد
صفحهٔ ۱ از ۲