خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این باغ جهان بنگر تا باز چه بار آردتا بخت که را دیگر زین جمله به کار آرد
۲
تا باز که می‌نوشد از جان شب هستیتا باز که را صبحی در رنج خمار آرد
۳
تا پای که اندازد در دام بلا دورانتا دست که را دیگر در نقش و نگار آرد
۴
تا نغمهٔ داودی در گوش که اندازدتا جان که را دیگر در نالهٔ زار آرد
صفحهٔ ۱ از ۲