خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به قول مدّعیان ترک یار نتوان کردبه ترک ساعد و دست نگار نتوان کرد
۲
بیا بیا که برآریم یک نفس با همکه اعتماد بدین روزگار نتوان کرد
۳
درون سینهٔ مجروح ما ز غم زارستکه پیش خلق جهان آشکار نتوان کرد
۴
میان دیده روانست اشک چندانیبه هجر تو که بگویم گذار نتوان کرد
صفحهٔ ۱ از ۲