خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باد بویی ز سر زلف پریشان آوردباد جانش به فدا کز بر جانان آورد
۲
آتش عشق تو می‌سوخت درون دل ماخاک کوی تو مگر باد به درمان آورد
۳
داده بودم سر و سامان ز غم عشق به بادسر سرگشتهٔ ما باز به سامان آورد
۴
ز وجودم رقمی بیش نبودی باقینکهت زلف تو از نو به تنم جان آورد
صفحهٔ ۱ از ۲