خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا بویی ز تو سوی من آوردجزاک‌الله که جانم با تن آورد
۲
ز تیغ غمزه‌ات آهوی وحشیخراج چشم تو بر گردن آورد
۳
رخت را مه نمی‌گویم که مه راشعاع روی تو در خرمن آورد
۴
گریبان مرادم دست بگرفتکه با لطف تو پا در دامن آورد
صفحهٔ ۱ از ۲