خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که صید چون تو دلداری شودعاجزی گردد، گرفتاری شود
۲
هر که خار مژهٔ تو بنگردهر گلی در چشم او خاری شود
۳
باز چون گلبرگِ روی تو بدیدبی‌شکش هر خار گلزاری شود
۴
شیر دل پیش نمکدان لبتچون به جان آید جگرخواری شود
صفحهٔ ۱ از ۵