خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شودچون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود
۲
گر جمال جانفزای خویش بنمایی به ماجان ما گر در فزاید حسن تو کم کی شود
۳
دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده‌ایاین چنین طراریت با من مسلم کی شود
۴
عهد کردی تا من دل‌خسته را مرهم کنیچون تو گویی یا کنی این عهد محکم کی شود
صفحهٔ ۱ از ۲