خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مرا در جهان نشان باشدمهر رویش میان جان باشد
۲
گاه و بیگاه و صبح و شام مراذکر او بر سر زبان باشد
۳
ای دلارام خونم از دیدهدر غم عشق تو روان باشد
۴
دوسه روزست تا ز باد بهارغنچه را اقچه در دهان باشد
صفحهٔ ۱ از ۴