خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد ما را ز وصال تو دوا کی باشدکام جانم ز دهان تو روا کی باشد
۲
به وفا وعده همی کرد که یارت باشمدر دل ماهرخان مهر و وفا کی باشد
۳
گفته بودی غم کارت بخورم صبری کنصبرم از روی نگارین تو تا کی باشد
۴
آنکه جان را به غمت باخت و نشد شاد به وصلبه غم و اندُهت ای دوست سزا کی باشد
صفحهٔ ۱ از ۲