خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟کاو روی راز دیر به خَلقان نمی‌نمود
۲
از نیستی دو دیده به کس می‌نکرد بازوز راستی روانِ خلایق همی‌ربود
۳
چون در فتاد در محنِ عشق زان سپسدر مهر دل عبادتِ عیسی همی‌شنود
۴
در ملّتِ مسیح روا نیست عاشقیاو عاشق از چه بود و چرا در بلا فزود
صفحهٔ ۱ از ۳