خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهدمرغ دلم ز شوق به شکرانه جان دهد
۲
می‌ندهد او به جان گرانمایه بوسه‌ایپنداشتی که بوسه چنین رایگان دهد؟
۳
چون کس نیافت از دهن تنگ او خبرهر بی‌خبر چگونه خبر زان دهان دهد؟
۴
معدوم شیء گوید اگر نقطهٔ دلمجز نام از خیال دهانش نشان دهد
صفحهٔ ۱ از ۳