خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید مژدهٔ شادی که شاه باز آمدخلاص یافت دل از غم که دلنواز آمد
۲
نگارم ار چه بسی انتظار می‌فرمودچو صد نگار کنونم ز در فراز آمد
۳
مرا ز درد فراقش شکایتی می‌بودهزار شکر که آن غمگسار باز آمد
۴
به ناز اگر بخرامد چو سرو در بستانفغان ز لاله برآید که سرو ناز آمد
صفحهٔ ۱ از ۲