خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وصالت دوای دل دردمنددر وصل از این بیش بر ما مبند
۲
مکن گریه چون ابر بر جان منچو گل بر من و حال زارم مخند
۳
مسوزان مرا از فراق رختکه او آتش است و دل ما سپند
۴
که دارد بتی مهوش همچو مندو ابرو کمان و دو گیسو کمند
صفحهٔ ۱ از ۲