خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گِل ما را ز ازل با غم تو بسْرشتندقصهٔ عشق تو را بر سر ما بنْوشتند
۲
گرچه داری تو فراغت ز من ای جان گوییتخم مهر تو مرا در دل و در جان کِشتند
۳
آه از آن مردمک چشم که بس خون ریزستکه به تیغ ستم غمزه جهانی کُشتند
۴
گرچه مشّاطهٔ حسنش به نگار آمده بودلیک دستانْش به خون دل ما می‌شُستند
صفحهٔ ۱ از ۲