خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خالیست بر آن لبان دلبندهمچون مگسی نشسته بر قند
۲
چندان به کرشمه شیوه‌ها کردتا کرد دلم به زلف پابند
۳
از ما بربود صبر و آرامتا زلف به روی مه پراکند
۴
آن غمزهٔ شوخ همچو پیکانمرغ دل ما به دامش افکند
صفحهٔ ۱ از ۳