خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر زلف دلستانت به شکن دریغم آیدصفت بر چو سیمت به سمن دریغم آید
۲
من تشنه زان نخواهم ز لب خوشت شرابیکه حلاوت لب تو به دهن دریغم آید
۳
مرساد هیچ آفت به تن و به جانت هرگزکه به جان فسوس باشد که به تن دریغم آید
۴
تن کشتگان خود را به میان خون رها کنکه چنان تنی درین ره به کفن دریغم آید
صفحهٔ ۱ از ۲