خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو از جیبش مه تابان برآیدخروش از گنبد گردان برآید
۲
بسی گل دیده‌ام اما ز رویشبه وقت شرم صد چندان برآید
۳
اگر اندیشهٔ یک روزهٔ اوبگویم با تو صد دیوان برآید
۴
بدو گفتم که ای گلچهره مگذارکه از گلنار تو ریحان برآید
صفحهٔ ۱ از ۴