خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دم از عشقت دلم خون می‌شودخون دل از دیده بیرون می‌شود
۲
روی من چون کهربا گشت از غمتوز سرشکم باز گلگون می‌شود
۳
گرچه یادم بر دلت کمتر بودمهر تو بر جانم افزون می‌شود
۴
از وصالت چون الف بودم کنوندر فراقت پشت من نون می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲