خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشستم تا مگر ماهی برآیدنگاری نازنین از در درآید
۲
دلم چون برده‌ای از در درآیمکه جانت را وصالت درخَور آید
۳
مکن زین بیش بر ما جور و خواریکه دور حسن تو هم با سر آید
۴
چو خوشه سر کشیدن نیست راهیکه دانه گر بیفتد واسر آید
صفحهٔ ۱ از ۲