خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبرم رخگشاده میآیدتاب در زلف داده میآید
۲
در دل سنگ لعل میبنددکو چنین لبگشاده میآید
۳
شهسوار سپهر از پی اومیرود کو پیاده میآید
۴
زلف بر هم فکنده میگذردخلق بر هم فتاده میآید
صفحهٔ ۱ از ۳